Trening

Sjølv om me er ein gjeng som har nokre kilometer med tur i beina får før, vil ein slik tur som dette krevje spesifikk førebuing retta mot det me skal drive med, fordi belastninga er over tid. Ingen av oss har vore på skitur meir enn 14 dagar før. No skal me doble dette. Pulkforma vår vert såleis ein kombinasjon av "kilometer frå tidlegare turliv" og fersk form. Me dreg dekk og pulk for å herde senjane våre, som ofte er det som saman med alvorlege gnagsår, kan gi mest trøbbel og vere vanskeligst å handtere ute i felt. Ein tverkette muskel finnast det råd for, men betennelsar er ofte noko som får fylje ein resten av turen om ein først dreg han på seg. Å drage dekk er i lengda ein noko monoton aktivitet. Difor er me glade for at me bur slik som me gjer, og kan variere med både terreng og type tur, og få litt natur på kjøpet.

Ikkje akkurat dekkterreng....men fin avveksling. Foto: Rune Sæbønes

Me har gjennom året prøvd å variere med antal dekk, kilometer og stigning, men siste månadane fram mot avreise er det kilometervolum som tel, og me prøvar komme oss opp på 6 - 8 t i veka med dekktrekk.

To dekk på ei kvardagsøkt. I midtveka vert det sjeldan meir enn 10 km.

Det er ikkje til å kome frå at me nok synes at reell pulktrekking er hakket meir givande. I tillegg til at me då opererar i vårt "rette element", gir det god skiteknikktrening.

Å fylle gamle maursyredunkar, evt dunkar for syre og base, med vatn, er tingen for å få vekt i pulken. 

Me har lagt på mellom 50 og 90 kg i treningspulken i vinter.

I tillegg til trekking trenar me kondisjon og styrketrening i ymse variantar. Ein treng det, båe for å bygge styrke, og for å herde senjar og ligament, og vonleg unngå betendelsar som følge av ensidig belastning over tid. Mange har spurt om det ikkje vert feil  å trene hard kondisjon når det er "det lange seige draget" som tel. Til det er svaret at ein dæsj målretta konsdisjonstrening gjer noko både med sirkulasjon til musklar i arbeid og oksygenopptak. Eit ok oksygenopptak har noko å seie både for den generelle formen, og ikkje minst for restitusjon, både frå dag til dag, og etter utfordrande økter framfor pulken. Me seier difor; ja takk båe deler! Styrketreninga skil seg frå person til person i turfølgjet, men å styrke dei store musklane i kroppen er fokuset, samt å styrke kjernemuskulatur. Denne er spesielt viktig for god hofte- og rygghelse  på slike turar.

Linda si styrketrening går i stor grad i å lyfte vekter.

Dei sist to mnd før avreise skal forma vere lagt der ho trengs, og ein skal drive vedlikehald. Det er om å gjere å gå inn i ein "toppidrettsmodus", iflg polarveteran- og ekspert Lars Ebbesen. Det vil seie å gjere som toppidrettsutøvarane gjer til ei kvar tid; vokte seg vel for baseluskar, overbelastning og småskadar. Det er så kort tid til avreise, at ein truleg vil stille med redusert kapasitet på startstreken dersom ein dreg på seg noko i desse tider.

For Linda vil det seie å ikkje løpe i terreng der ho kan utsette ankelen sin for overtrakk som riv oppatt det ho skadde i fjor. For Miranda vil det seie å passe kneet sitt, for Martin vil det seie å ikkje dra på seg noko i senjane ved dekktrening fordi han ikkje har dradd så mykje pulk tidlegare, og for Therese vil det seie å halde hofter og skuldrar fleksible og mobile, for å unngå stramme musklar med påfylgjande betennelsar.

Til sist er det berre å seie at det er lite som byggjer turform slik som det å vere på tur. Til tross for mykje overtidsarbeid for å ha råd til å reise, konfirmasjonar, eksamenar og alt anna som livet byd på, har me fått stappa innimellom nokre viktige turdagar. Me har vitja Tafjordfjella, Hardangervidda,  Jostedalsbreen og Jotunheimen, og elles teke småturar der me har fått det til. Slik har me satt gruppe, fått gjort omrokkeringar, og sist men ikkje minst, fått ein påminnar om kvifor me legg ned så mykje tid og arbeid i få få til denne turen.

Stunder som desse.

Ha ein fin Laurdag!

Mat, mat og atter mat

Me står føre nokre dagar med teambuilding på Hardangervidda, og det er inga fare for at me skal svelte. Denne gongen heller.... Me er eigentleg ein gjeng med matvrak (nokre meir uttalt enn andre), og fleire av oss har eit anstrengt forhold til tørka mat. Eg for min del tenkjer at ein får nok tørrmat på dei turane der vekta på bagasjen er viktig. For ein femdagers på vidda derimot.....kan ein unne seg luksusmiddag ala "heimelaga fjordland". Og omtrent slik ser det ut når me driv og lagar til det:

Mmmmmm.....deilige råvarer.

Ein må ha skikkelege porsjonar sjølvsagt. Ikkje nokon slankeleir me skal på heller!

Kyllinggryte og stroganoff ala Linda

Gryteklar middag ala Anders.
Pasta med ostesaus, bacon og kikerter til venstre.
Kjøtt og grønsaker i midten, skal akkompagnerast av potetmos.
Pasta med tomatsaus og kalkunpølser til høgre. 

Dette funkar slik at me lagar middag som heime, vakuumpakka den og hiv den til frysing. Den held seg som regel kald bakerst i bilen til den kjem i pulken, oftast i temperaturar som gjer at han held seg frossen/semifrossen over mange dagar. Ved tilberedning hiv me heile pakken i kjelen og varmar han. Når han er ferdig varma, skjer me hol på posen og tømer herlegheita i matbollen. Langt betre enn tørrmat og like lite oppvask :) 

Vinterhelg i Tafjordfjella - foten funkar og me rockar

Sjølv om me har "jåssa" rundt i nærmiljøet med pulk og trent i vinter, har høvet til å reise inn i fjellet der det verkeleg er vintertilhøve vore begrensa. I helga fekk underteikna saman med ei vennine dog sjangsen. Helga vart ein pangstart på sesongen, og ved heimreise Søndags kveld var det godt å vite at heile Grønlandsgjengen om to veker skal samlast for teambuilding på vidda.

Fjellet....det er heldigvis ikkje lenge til neste gong.

Eg kunne også konstatere at plantar fascitten eg pådrog meg i fjor er i ferd med å komme under kontroll. Plantar Fascitt er eit avansert namn på betennelse i sene/muskelfeste fotbue/hæl. Det er ein særs dårleg kombinasjon med pulk, og eg har arbeidd målretta sidan juni i fjor for å få bukt med den lisje sjiten, noko som betalar seg. No står stillinga i 1-1. Hah!

Vær alltid beredt. Med mindre du kan brenne bål. Brenn då bål.

Sjølvdyrka snø, av typen rim.

Morgonstund har.....kaffe nokon?

Ok pluss, so me lika seie da, når me skal ta hardt i.

Kveldssysler.

Frida Fjellglam. Alltid.

Ei natt ved tregrensa og ei natt oppe på flyene. The game is on! Og med det fyl det at det heretter vert innlegg om trening, logistikk, cargo, flybilettar, SARforsikring og kaloriar. Kaloriar i mengder. Så kos deg, medan bileta framleis handlar om turglede. Om litt kjem bileter av svette, raue andlet, som desperat prøvar å få trykt nok trening inn i kvardagen, og som stendig spør seg sjølve; "kvifor alt dette styret berre for å få gå seg ein skitur?".

Minusgrader at last!

Det er tirsdag, og eg har snart vore på jobb i 14 timar. Det klør i fingrane, for ute i bilen ligg pulk, ski, vedasekk, og utstyr klart å ventar på meg! Det er ikkje alltid like freistande med anten tur eller trening etter ein lang dag, men akkurat i dag gjer det, det! Og eg har sørga for å fortelle om planen min til dei aller fleste på jobb, so då  er eg nøydd å gjennomføre, kan ikkje pingle ut då! Etter jobb skal eg sette nasa mot Åmskaret, klar for ei natt i telt. Nattevakta vår, Bodil Skare, melder om 12 blå og stjerneklart ute, JIPPI!

Eg møter som avtala sambuaren min, John Magne, på Ørsta skisenter. Eg skal starte turen min her. Han står klar med hunden vår, Herkules, og resten av tinga eg gløymde å pakke i går. Eg skiftar kle i bilen, så er eg klar!

Klar for start, tett på kl 23.00.

Hovudlykta kjem på etter 4 km.


Ved ankomst Åmskaret, 1t og 40 min etter start, ser eg opp mot Åmnipa. "Søren, vi går dit! Tenk på utsikta i mogontidleg". Hehe, lite visste eg kva som no venta meg!


Utanfor løypa er det ikkje særleg med berande snøv. Eg synk gjennom til oklen, og Herkules til magen. Han skjønar ikkje kvifor vi må gå denne vegen. Han går bak meg, etter å ha ført vegen heilt hit.

Eg stoppar opp etter 15 min, midt i sida av Åmnipa. Herkules heng fortsatt med, men skjønar framleis ikkje kva som er vitsen med dette. Han kryp litt saman, og gir meg eit spørjande blikk.

Det tek meg nesten 30 min å få opp første pulken. Eg sett opp teltet og lagar til slik at Herkules kan vente her medan eg hentar pulken der veden ligg.

Teltet Hilleberg Nallo, 2-manns. Akkurat passe for meg og Herkules på eventyr.


Det tek ikkje noko mindre tid med neste tur, med veden på slep. Litt høgare tyngdepunkt på denne lasta, så her rulla det godt sidelengs i brattaste lende. Meget hyggeleg, kl 02.00 på natta. Eg spør  meg sjølv kvifor eg ikkje berre kunne slå camp på Åmskaret..?

Endeleg! Eg grev ei bålgrop, rettar meg til med liggeunderlag, mat og kakao. Herkules også syntest det er godt med ei matskål no. Vel fortent, begge to. Det er slike stunder som gjer dette til et særprega behov, å halde på slik. Desse stundene gir så mykje.  Den lange dagen på jobb er ein saga blott, like så slitet med pulkane opp siste bakken. No kan eg berre sitte å nyte. Stjerneklart, nordlys, bål, og stillheit. Energipåfyll.

Klokka bikkar 04.00 før me kryp til køys. Herkules sovnar før eg rekk å seie god natt. Eg er litt spent på denne natta, om han kjem til å fryse. Det er første vinterturen eg tek han med i telt, og første gongen han søv inne i telte saman med meg. Han ligg til vanleg i ytterteltet. Eg dreg soveposen heilt over meg, og satsar på det går bra. Det går ikkje lenge før eg er i drøymeland eg også.

Han ser ikkje ut til å lide nåka nød.

Morgenstund, har gull i munn!

Alarmen ringer kl 09.30. Eg har selvfølgeleg klart å booke ein synstest i dag kl 13.10, så vi får ikkje all skjønnheitssøvnen vår. Putt putt! Eg kjenner på meg at det fortsatt er minusgrader ute, målaren på snappen min viser -7. Fortsatt fint, med litt skyer sigande.

Good morning! :D

Nyte utsikta litt før vi riv campen!

Framover mot Follestaddalen

"Ørstaperlå".

Bakover mot Kvanndalsfjella


Eg tek ned teltet og pakkar i hop. Spenner på meg skina, og setter utføre med mild bekymring for korleis det skal gå. Glad for at stilen ikkje skal dømmast, her er det berre om og med å kome ned like heil!

Det går strålande dei første metera.. :D

Men so starta morroa... Det blir nåkre velt og rykk før vi kjem ned til løypa.

Nydeleg! Trakkemaskina kom akkurat i det vi entra løypa, so dette var digg! Blide og fornøgde trakka vi oss mot bilen.

 Ein fornøgd Herkules som endeleg er på godt underlag!

 Mål!

Det følest litt lettare å gå i dag. Eg hadde tross alt ein halv vedasekk mindre i lasta, men vi brukte fortsatt 1t og 30 min tilbake til bilen. Målinga på Endomondoen min viser litt over 12 km på heile turen. Eg gjekk med halvfellar. Det er anbelat å trene med fellar mot lengre turar som ei Grønlandskryssing. Så då gjer vi det!

 Det tek på med ei vinternatt ute.

Eg veg pulkane på bacon-vekta når eg kjem heim. Det viser seg at det eg trudde var ca 60 kg, i realiteten er 73,5 kg. Då seier eg meg veldig fornøgd med denne økta. Håper på fleire slike, også saman med resten av gjengen!

Grise-vekta kan brukast til so mongt!

Endeleg snø på Sunnmøre

Medan Henrik og Hege på Lillehammer har hatt sin første telttur med pulk for lenge sidan, har me på Sunnmøre stort sett hatt sidelengs regn og plussgrader. Men no, endeleg, er det nok snø til at me også her kan stable vekk dekka og leite fram pulken. Som vekt i den ligg maursyredunkar fylte med vatn, og ymse småkolli med ved. Ved sesongstart lesser me den til omlag 45 kg. Ettervart må me trappe opp intensiteteten, men enn så lenge ligg vekta og varigheita på treningsøktene på eit nivå som gjer at livet mellom snøtunge graner er "helt ålreit".

Det skjer forresten noko med ein, noko nesten magisk, når ein får legge seg i selen att. Go'kjensla kjem fort, det er nærast ein meditativ tilstand. Herleg! 

Foto: Linda Eirin Eiken